The Man Who Killed Don Quixote (2018)

แนวทางของเรื่องก่อนเริ่มรับชม
ย้อนกลับไป โทบี้เริ่มต้นทำงานภาพและประสานฝั่งต่าง ๆ อย่างรีบร้อน จากแรงกดดันและการชวนเชื่อ ก่อนจะค่อย ๆ ผูกตัวเองเข้ากับจินตนาการของดอนกิโฆเต้ เรื่องเล่าในกองถ่ายค่อย ๆ สะสมรายละเอียดจนเหมือนกลืนกินทุกอย่างรอบตัวเขา และมีช่วงที่ดูเหมือนเขาเลือกจะ “ไม่แยกแยะ” ว่าอะไรคือความฝัน อะไรคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

ระหว่างที่โทบี้พยายามเดินเกมหนีปัญหา เหตุการณ์กลับพาเขาไปพบกับคนที่ยืนยันว่าตนคือดอนกิโฆเต้ พร้อมชวนให้คนรอบตัวเชื่อในบทบาทนั้น ภาพของการต่อสู้และการเข้าใจผิดค่อย ๆ ทวีความเข้มข้น เหมือนเรื่องกำลังกลับมาหลอกหลอนกองถ่ายและชีวิตของโทบี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่แองเจลิกาและแจ็กกี้ก็กลายเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้โทบี้ต้องตัดสินใจภายใต้แรงกดดันที่หนักขึ้นทุกที

จุดเด่นที่น่าจับตามอง
จุดเด่นอยู่ที่การผสมโทนผจญภัย-คอมเมดี้-ดราม่าแบบไม่เสียน้ำหนัก เล่าเรื่องด้วยจังหวะกระตุกหูตลอดเวลา ระหว่างภาพฝันกับโลกจริงทำงานร่วมกันอย่างแนบเนียน และความวุ่นวายถูกขยายจนสนุกแบบมีเหตุผล พร้อมภาพและการจัดองค์ประกอบที่ทำให้ความ “เพี้ยน” มีความหมาย

สรุปความน่าสนใจของเรื่อง
เป็นหนังที่เหมาะกับคนชอบเรื่องแปลก สด และเล่นกับเส้นแบ่งความจริงได้อย่างมีชั้นเชิง ภาพรวมสนุกเพราะอารมณ์ขันและจังหวะลุ้นค่อนข้างดี แต่บางช่วงก็จะรู้สึกว่ามีความสับสนจงใจสูง เหมาะกับผู้ชมที่อินกับบรรยากาศฝัน ๆ และไม่กลัวการตีความ

โดยรวมถือว่าเป็นทั้งความบันเทิงและคำถามชวนคิด คนดูที่คาดหวังหนังเส้นตรงชัด ๆ อาจต้องใช้เวลา แต่ถ้าชอบงานเล่าเรื่องเชิงจินตนาการ รับรองจะเพลินและมีรอยยิ้มให้ตลอด